9.2 / 10 | 67 waarderingen
020 609 7700

Ziekenhuis

16 Oktober, 2006 11:06

Zoals collega Geerte geobsedeerd lijkt door gezondheid en sport, zo ben ik in de ban van ziekte en ziekenhuizen. Een nabij familielid werd plotseling opgenomen en had extra verzorging nodig. Vandaar dat dit Blog het even zonder mij heeft gedaan. Het gaf mij, als verzorger van mijn lieve familielid, veel gelegenheid om het reilen en zeilen van een ziekenhuisafdeling van heel dichtbij te zien. Nou zijn ziekenhuizen erg verschillend van elkaar “ en kunnen er ook binnen 1 en hetzelfde ziekenhuis enorme verschillen tussen afdelingen zijn, toch vielen mij een paar zaken op. Als leek is mijn betrokkenheid bij het ziekteproces enorm groot en mijn kennis bijzonder klein. Maximale betrokkenheid en minimale kennis is natuurlijk niet de beste combinatie voor rationele beslissingen. Daarom zijn er artsen: zij moeten voor maximale kennis zorgen (en dat hopelijk niet in combi met minimale betrokkenheid). Zoals voorstelbaar leidt dit regelmatig tot botsingen, vooral als er uit betrokkenheid heel andere wensen zijn dan de kennis kan vervullen. Logisch: men wil niet ziek zijn, maar die wens is op voorhand niet gehonoreerd: vandaar de ziekenhuisopname. De mondige en redelijk geinformeerde betrokkene, raakt al snel uitgeput door het moordende ziekenhuisritme van lanterfanten, wachten op artsen & informatie, vieze koffie, smerige snacks en gaat dit lanterfanten al snel met Google opvullen “ daarmee schijnbaar over even veel kennis als de (zo vaak afwezige) arts beschikkend. De gemiddelde patient schiet hier ook weinig mee op; die heeft natuurlijk vooral wat aan een optimistische, prettige verzorger, die net iets geduldiger is dan de patient, maar die toch ook soms even zijn emotonele barrieres kan laten zakken voor momenten van intense lotsverbondenheid. Hoe kan het ziekenhuis de verzorgers in deze stand krijgen? Ik heb een paar suggesties, hier volgen ze. Voor alle duidelijkheid: dit is geschreven in de ouderkamer van een academisch ziekenhuis, na een al drie dagen durende acute opname & na het horen van onprettig nieuws. Geen afstandelijk en doordacht verhaal.

1. veel meer informatie. Er is veel, maar het zijn allemaal nutteloze folders, dus ik moet toch tussen de bedrijven door googlen en kennissen bellen. Kan dat niet anders? Plemp het ziekenhuis vol met terminals met directe google verbinding, neem een co-assistent als vraagbaak voor alle kennis die dit oplevert. Er komen op de gekste momenten vragen op waar de verpleegkundigen je niet bij kunnen helpen, het wordt dan doorgespeeld naar de arts, die er de volgende dag op terugkomt. Dat willen we niet! Voor de co-assistent ook heel leerzaam; hij leert zo veel beter de belevingswereld van patienten kennen.

2. denk stappen vooruit: geef de verzorger (en meestal ook de patient) mooie diagrammen mee met stappenplannen: bij deze diagnose, hoort twee dagen deze behandeling. Die lukt, JA, dan volgt DIT, die lukt NIET, dan is A, B of C aan de hand. Doordat artsen er zo kort zijn, ontstaat razendsnel de indruk dat de behandeling nogal willekeurig is. Door dit soort schemas/stappenplannen, wordt deze indruk (deels) weggenomen.

3. doe een gezonde kantine. Marktwerking in de zorg is een toverwoord die volgens mij alleen nog maar echt gestalte krijgt in de kantine. Die wordt namelijk door een externe partij gedreven. Deze organisatie betaalt daar natuurlijk geld voor en wil daar iets voor terugzien: daarom eetlustopwekkende smerige snacks. Een krokettenschotel voor 8 euro, een frikandellenschotel. Je wordt hier lamlendig van als je langer in het ziekenhuis bent. Zorg voor gezond voedsel, vers water: de mensen om de patient heen moet je gezond en fit houden. Ik vind ook dat een ziekenhuis op principiele gronden geen winst mag maken op zaken die de gezondheid schaden. Verbied vette snacks!

kroket

4. Laat de ziekenhuisapotheek ook leveren aan de patienten die met ontslag gaan. Nu moet je op de ontslagdatum bellen met je eigen apotheek of die wel de noodzakelijke spullen heeft (in mijn geval: niet dus) —waarom krijg je niet gewoon alles mee wat je nodig hebt? Het antwoord hierop is: dat is een andere geldstroom. Een bureaucratische en daarmee ongeldige reden.

5. Als het met de computers niet lukt, leg dan op iedere afdeling een medisch naslagwerk. Dat maakt de artsen niet overbodig: de hotelbijbel is ook nooit een vervanger van een geestelijke geweest.

Tot hier maar. Er zijn vast nog veel meer verbeteringen te bedenken maar deze puntjes zouden mij geholpen hebben.

Overigens, ik heb geen tips voor de gesprekstechnieken van de artsen en de verpleegkundigen: die waren uitstekend. Iedereen was stuk voor stuk beleefd, klantgericht, voldoende de tijd nemend. Dus hulde voor de kinderafdeling van het VUMC.

Misschien dat ik nog wat langer geobsedeerd blijf door ziekenhuizen – dan zal ik interessante hr-gezichtspunten in mijn verhaal betrekken. Als iemand hier tips voor heeft, reageer!

< De 50-plusser op de arbeidsmarkt. Hoe staat het er anno 2018 voor? Het is maar een momentopname >