Afgewezen! En dan?

25 Augustus, 2013 16:35

De vorige post ging over de pijn van het verlies van een baan. Maar wat bij outplacement natuurlijk ook vaak voorkomt, is dat mensen hard solliciteren maar dat het niet direct tot succes leidt. Stel, je hebt je ontslag zien aankomen maar te laat om het te voorkomen. Daarna heb je door kritisch zelfonderzoek bepaald hoe je jezelf kunt verbeteren. Je hebt je talenten opnieuw belicht en weet hoe je deze voor het voetlicht moet brengen. Je hebt een sterk cv met een klinkende pay-off voor potentiële geïnteresseerden. Je hebt jezelf opnieuw uitgevonden op onder meer LinkedIn, je snapt wat personal branding is en hoe je je kansen verhoogt door consistente communicatie. Je hebt je eisen bijgesteld en je weet wie er wat aan jou zou kunnen hebben. Kortom, voor jou is het tijd voor iets nieuws. Maar toch wordt je afgewezen.

iStock_000008465289XSmall

Zeker nu, in deze tijd van stijgende werkloosheid, is het heel goed mogelijk dat je het één en ander aan afwijzingen voor je kiezen krijgt. En hoe goed je ook weet waar je mee bezig bent, een afwijzing blijft altijd een heel vervelend gevoel. Vaak voelen mensen zich gekwetst, worden vervolgens boos. Ergens logisch, maar natuurlijk niet verstandig. Bij begeleiding zien we regelmatig dat mensen het er erg moeilijk mee hebben en dan blijven hangen in het gekwetste gevoel. Je bouwt dan een muur om jezelf heen waarin de afwijzingen onterecht zijn en het eigen gelijk met een megafoon (ook naar jezelf) wordt rondgebazuind.

En daarmee doe je jezelf natuurlijk te kort. Je moet je je ervan bewust zijn dat je op veel verschillende manier kan overkomen en dat de afwijzing te maken heeft met één van die manieren. Men heeft iets in jou gezien, waarvan men niet denkt dat het bij de job past. Jij kan er anders over denken, maar probeer vooral te achterhalen wát men dan gezien heeft. Want daar kun je je voordeel mee doen. Schrijf op wat je ervan hebt geleerd, misschien is het iets kleins. Maar soms is het ook onbeïnvloedbaar – er ís hoge werkloosheid, keuzes zijn soms toevallig, ze zeggen niet altijd iets over jou. Dat de ander jou afwijst, moet er natuurlijk niet toe leiden jij jezelf gaat afwijzen: blijf dicht bij jezelf en, als je toch aan het twijfelen bent geraakt, check dan nog eens bij je netwerk hoe men je ook al weer ziet – zodat je snel weer je evenwicht en vertrouwen hervindt. Want de beste tip als je merkt dat je in negatief gevoel blijft hangen, is contact met anderen te zoeken, ook als dat op dat moment lastig lijkt: positief gezelschap is altijd stimulerend en zal je meer helpen dan eindeloos over de afwijzing te blijven nadenken .

In ons boek ‘Helemaal Jezelf’ hebben we een oefening die je misschien ook kan stimuleren. Niet zo goed als vrienden opzoeken, maar het komt in de buurt.
“Vanwege welke eigenschappen vind je het prettig om met anderen om te gaan? Is het misschien iemands attentheid, zijn/haar humor, het vermogen om goed naar je te luisteren? Wat zijn de belangrijkste eigenschappen van je beste vrienden en waarom vind je ze zo prettig?
Sta daarna eens stil bij jezelf als vriend(in). Hoe zouden anderen je omschrijven en welke eigenschappen zouden ze in jullie vriendschap waarderen? Wat zou je willen dat er over je gezegd wordt als je er niet meer bent? Wat doe je eraan om ervoor te zorgen dat je vrienden dat daadwerkelijk over je zullen zeggen?”

Ik ben benieuwd of deze oefening jou kan helpen; vertaal eigenschappen naar competenties/vaardigheden, verander prettig naar succesvol en verander vrienden in collega’s. Succes en laat weten of het jou helpt! En mail vooral ook als jij tips hebt om met afwijzingen om te gaan.

< De 50-plusser op de arbeidsmarkt. Hoe staat het er anno 2018 voor? Verlies van een baan >