9.2 / 10 | 67 waarderingen
020 609 7700

Keuzestress deel II

6 September, 2006 11:18

De Keuzestress kan ook optreden bij de client die op zoek gaat naar een passende therapie. Als je als client een weloverwogen keuze wilt maken, word je gebombardeerd met zo ontzettend veel verschillende vormen van hulp: psychoanalyse, cognitieve gedragstherapie, Gestalttherapie, systeemtherapie, NLP, en nog veel meer. Keuzestress is onvermijdelijk!

Ook de beroemde therapeut Albert Ellis ervaarde keuzestress. Dit is wat hij vertelt in een interview:


I was trained in Rogerian therapy but gave that up right away because it’s so (.) passive. It gets nowhere very fast. And then I stupidly became a psychoanalyst and did psychoanalysis for six years. But I found that was even more passive. You listen for years and you go into every irrelevancy under the sun “ your early childhood, which has almost nothing to do with your disturbance “ and then you miss all the philosophic relevancies, your cognitions, your philosophy, what you think about things which are really important and make you disturbed. So I abandoned that and investigated lots of therapies, about 200 at that time, and formulated rationally emotive behavior therapy as the best and I hope the briefest and most complete and most intensive of the lot. (gevonden op:http://psychotherapy.net/)

(gevonden op: )Hieruit maak ik op dat Ellis al die 202 therapieen drie keer niks vond en toen maar zijn eigen therapie, RET, een variant van de cognitieve gedragstherapie, heeft samengesteld. En die vindt hij uiteraard de beste. Gelukkig voor hem blijkt de cognitieve gedragstherapie ook wetenschappelijk gezien goed te scoren. RET is inmiddels wijdverbreid. De nogal ontnuchterende boodschap van de RET: probleemgevoelens en “gedrag worden veroorzaakt door jezelf, namelijk door wat je tegen jezelf zegt.

(gevonden op: )Hieruit maak ik op dat Ellis al die 202 therapieen drie keer niks vond en toen maar zijn eigen therapie, RET, een variant van de cognitieve gedragstherapie, heeft samengesteld. En die vindt hij uiteraard de beste. Gelukkig voor hem blijkt de cognitieve gedragstherapie ook wetenschappelijk gezien goed te scoren. RET is inmiddels wijdverbreid. De nogal ontnuchterende boodschap van de RET: probleemgevoelens en “gedrag worden veroorzaakt door jezelf, namelijk door wat je tegen jezelf zegt.Het slechte nieuws: je kunt niemand anders de schuld geven van je negatieve gevoelens. Mijn partner maakt me onzeker! Mijn zoon jaagt mij de stuipen op het lijf! Mijn baas maakt me gek! Al deze uitspraken zijn volgens de RET onzinnig en zouden aangepast moeten worden in: Ik maak mij onzeker, ik jaag mij de stuipen op het lijf en ik maak mezelf gek.

Ik hoor het je denken: zo ervaar ik het niet, hoor! Gevoelens lijken ons te overkomen. Daarvoor heeft Ellis een mooie metafoor: een knoppenpaneel. Er wordt een knop ingedrukt en hup: daar zijn die nare gevoelens weer! Iemand anders kan de knop indrukken; maar jij blijft zelf verantwoordelijk voor de bedrading. Als je de verbinding doorbreekt, kunnen ze drukken zo veel als ze willen zonder dat jij er maar iets van merkt. En dat is dus het goede nieuws: je kunt zelf iets aan je emoties doen.

 

Als neuropsycholoog denk ik bij bedrading gelijk aan hersenen. Leuk bedacht van Ellis: die knoppen en verbindingen. Maar dan vraag ik mij gelijk af: hoe ontstaan die verbindingen dan? En kun je iets aan die bedrading veranderen? Kun je als een mechanicus sleutelen aan je eigen hersenen? Fascinerend gegeven, maar weinig geloofwaardig. Of toch niet? Volgende keer zal ik je meer vertellen over hersenen en cognitieve therapie.

< De 50-plusser op de arbeidsmarkt. Hoe staat het er anno 2018 voor? Ontslag dreigt >