Opa, Fred en ik (verhaal over zelfwaardering)

17 Augustus, 2011 12:31

Deze zomer is Dijk & Van Emmerik gestart met een (groeps)Training Zelfvertrouwen. Leven vanuit jezelf en daar kracht uithalen, dat is waar het om draait. Hieronder lees je het verhaal over zelfwaardering van één van de cursisten.


zelfwaarderingIn mijn poëziealbum schreef mijn opa de levensles:

Wees aardig en lief tegen iedereen, doe goed je best en je zult geliefd, succesvol en gelukkig zijn’.
 
Lang had ik mijn opa’s gedicht in een lijstje op mijn studentenkamer hangen. En wat heb ik ernaar geleefd! Goed bedoeld van mijn grootvader, maar het bleek helemaal niet te kloppen

Hoe aardig en lief je ook doet, er zullen altijd mensen zijn die je niet aardig vinden. Je kunt nog zo goed je best doen, maar toch niet slagen in hetgeen je voor ogen hebt, en hoewel je misschien veel vrienden hebt en mooie diploma’s of prestaties behaalt, kun je nog steeds knap ongelukkig zijn.

Als je zelfwaardering afhankelijk is van anderen of van je prestaties, maakt dat je kwetsbaar. In mijn geval wordt het dan best wel eng om van baan te wisselen. Wat als mijn nieuwe collega me niet mag of de bazen niet waarderen wat ik doe? Dan zou ik behoorlijk de kluts kwijtraken. En wat ben je zonder kluts? Precies.

Coach Joanneke raadde me de training zelfvertrouwen aan, waarvan ik nu twee sessies heb gedaan. Hiervan heb ik nu de thema’s Versterken van het Zelfbeeld en De invloed van het verleden (leefregels) gevolgd. Thema’s als Omgaan met Kritiek, Assertiviteit, Cognitieve Vertekeningen en Zelfcompassie staan nog op het programma.

De oefeningen (o.a. een realistische, eerlijke zelfbeschrijving maken, het kritische stemmetje in je hoofd het zwijgen opleggen en dagelijks positieve ervaringen opschrijven) blijken erg handig bij het voorbereiden van een sollicitatiegesprek. Hoewel die kritische stem –ik noem hem gekscherend Fred– wel behoorlijk hardnekkig is…goed om me er in ieder geval bewust van te zijn dat Fred bestaat!

De verhalen van de medecursisten raken me. Ik heb al wat soulsearching achter de rug en krijg soms de neiging om inzichten ‘voor te zeggen’, maar ik hou me in. Ieder moet er zelf achter komen waar zijn of haar denkfouten zitten. Zo ontdekte ik tijdens de laatste sessie dat ik niet altijd aardig, leuk en zelfverzekerd hoef te zijn. Dat ik goed genoeg ben zoals ik ben en dat een beetje blozen en stotteren best oké is. Wat een opluchting! Nu alleen nog toepassen in de praktijk. Lastig, want opa’s goed bedoelde raad zit helaas diep ingesleten.

Gelukkig heb ik nog vier sessies te gaan, ik houd jullie op de hoogte!

< De 50-plusser op de arbeidsmarkt. Hoe staat het er anno 2018 voor? De ‘Expeditie’ brengt me: Detacheringsbureaus >