9.2 / 10 | 67 waarderingen
020 609 7700

Prada en Ambitie

25 Oktober, 2006 11:02

Gisteren zag ik The Devil wears Prada. Beroepshalve, natuurlijk. Deze film gaat immers over ambitie, drijfveren, werk. Klik hier voor een filmrecensie. In de film wordt de tweede assistent van mevrouw Priestley, hoofdredacteur van het modeblad Runway, gevolgd. Eerst past zij niet in de modewereld en brengt zij niets van haar baan terecht. Naarmate zij zich meer aanpast, doet zij het beter. Dat begint met het aanpassen van haar kleren, maar daarna volgt het bijbehorende gedrag al heel erg snel. En dat eindigt met het overboord zetten van principes die zij koesterde.en dat is een slechte zaak, zo lijkt de boodschap van de film te zijn.

PriestleyHoe aanpassen van details tot grote gedragsveranderingen leidt, is eigenlijk de kern van oplossingsgerichte therapie. In VS wordt een 2e assistent die hetniet redt gewoon ontslagen (zo krijgt zij de opdracht het nog ongepubliceerde manuscript van Harry Potter te regelen voor de tweeling van mevrouw Priestley, if you cannot bring it in by three, dont bother to come), bij ons is het vaak zo dat de 2e assistent overspannen wordt en psychologische begeleiding krijgt aangeboden. Ja, en waarschijnlijk is de inspanning dan eerst gericht op reintegratie naar eigen werk: terug naar mevrouw Priestley. Wat is de eerste vraag van de psycholoog bij de intake? Wil je terug? Ja, snikt de 2e assistent. Okay, waar blijkt dat dan uit? Welk gedrag hoort daarbij? Grote kans dat we precies hetzelfde effect bereiken als in de film!

Een ander aspect was het nietsontziende karakter van de ambitie en de onderlinge meedogenloosheid. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet zo goed begreep. Mevrouw Priestley had een erg duidelijk doel voor ogen en zij slaagde er in om toptalenten aan zich te binden en de doelen te halen.is daar iets mis mee? Vallen er slachtoffers? Ik heb ze niet gezien (behalve 1 persoon die onder een auto kwam omdat zij niet goed oplette in het verkeer). Iedereen blijft helemaal vrij om niet mee te doen aan het speeltje van mevrouw Priestley “ het enige wat zij dan vraagt is om niet in de weg te lopen. In de film was er nog wel een jongen die er meer echte , authentieke waarden op nahield (wat ook bleek uit zijn verwassen t-shirts en ongeschoren hoofd). Hij kookte ergens onduidelijke koeken en schopte het aan het einde van de film zelfs tot sous-chef. Tja, dat is in de Amerikaanse keuken erg gemakkelijk en daar is geen enkel perfectionisme voor nodig. Maar is gemakzucht en easy living en vieze koeken bakken nou beter dan perfectionisme, ambitie en een mooi blad maken? Het lijkt mij alletwee even goed. En het is onzinnig om tegen de bladenmaker te zeggen: doe eens relaxed, mode is helemaal niet belangrijk, gebruik toch gewoon grauw kringlooppapier! Een 41 jarige amateur halve marathonloper kan ook tegen Paul Tergat zeggen: loop eens relaxed, wat maakt het uit hoe snel je bent? Het is natuurlijk wel waar, maar de amateur heeft geen enkele morele voorsprong op de wereldkampioen door de constatering dat hardlopen niet altijd belangrijk is.

Op arbeidssatisfactie scoort het werken voor Runway trouwens hoog: je weet wat je moet doen, je draagt bij aan een zichtbaar eindresultaat en iedereen vindt het belangrijk. Volgens het Job Characteristics Model van Hackman & Oldhamde is aan veel voorwaarden voldaan.

Als laatste nog een opmerking over de managementvaardigheden van de hoofdredacteur. Tjazij was verbaal wel erg sterk en zond ook sterk negatieve prikkels uit. Het effect hiervan was dat mensen bang voor haar waren en hun best deden om de straf van de verbale schrobbering te ontlopen. Basisprincipe volgens Skinner is dat beloning beter werkt dan straf. Beter. Er is nooit gezegd dat straf niet werkt. Deze film laat zien hoe consequente toepassing van straf ook kan werken, zelfs zonder ten koste te gaan van interne motivatie van medewerkers. Niet verheffend..want je ziet dan mensen hard werken uit angst in plaats van uit plezier, maar in de film wel effectief. Bovendien was het niet alleen de straf die werkte in deze film, maar ook: de inspiratie. De visie van de hoofdredacteur en de juistheid van haar oordelen.

Het is natuurlijk erg tegendraads “ maar kent iemand nog meer voorbeelden van hoe negatieve sancties effectief kunnen zijn?

< De 50-plusser op de arbeidsmarkt. Hoe staat het er anno 2018 voor? Reintegratie en herbeoordeling >