Tevreden met werk

21 Oktober, 2007 09:40

Tijdens de afgelopen herfstvakantie bezocht ik  een zonnige plaats in Zuid Turkije. Het hotel had een wifi-zone, wat tot gevolg had dat de veertigers alle stoelen in beslag namen, met een laptop erbij. Dertigers deden dat niet, die hebben over het algemeen jongere kinderen die luidkeels aandacht opeisen. Het dertigersdilemma zal er wel uit bestaan dat ze liever op  het koele terras zaten met drankje en emails dan op het hete strand met een kindje met plotsklapse diarrhee. Twintigers hebben we überhaupt niet gesignaleerd.
Wie zag er het gelukkigst uit? Dat was één van de koks van het terrein. De lunch eindigde om 14hrs en het diner begon pas om 20hrs. Om de gasten van de hongerdood te redden, werd er om 1530 een mobiele crepes installatie het terrein op gereden, zodat we alle 1200 een pannenkoekje konden eten. De kok bakte er acht tegelijk, met prachtige rustige beheerste bewegingen, deelde ze uit, zorgde dat de kinderen niet al te veel gingen voordringen.

Op één van de ochtenden las ik in mijn wifistoel twee peilingen, van Mercer en van Monster, waaruit bleek dat maar 1 op de zeven Nederlanders (Mercer) en Belgen (Monster) zijn werk leuk vindt. Dat ligt, zo las ik, meestal aan de organisatie. Dat klopt natuurlijk. Er is bijna geen enkele organisatie die zichzelf als doel heeft gesteld om het zijn werknemers naar de zin te maken. En een organisatie die dat wel doet, zal heel snel verdwijnen. Het doel van een ziekenhuis is niet om de dokter tevreden te maken, maar om de patient te genezen en het ziekenhuis met lachende dokters en steeds zieker wordende patiënten zal dankzij de marktwerking onherroepelijk het loodje leggen.
Maar wat ook waar is: in het  ziekenhuis waar het steeds maar goed gaat met de patiënten zul je ook de meest tevreden dokters aantreffen. Omdat zij blij zijn dat hun doel gehaald is. Je werk leuk vinden is namelijk geen doel, maar een gevolg. Het is een gevolg van je doelen halen en het staat of valt met jouw identificatie met de doelen van de organisatie en jouw invloed op je eigen prestaties. En je geluk wordt natuurlijk hoger als het doel moeilijker was. In voetbaltermen:  je wordt gelukkiger van winnen van AC Milan dan van Ajax.
Vandaar dat de kok blij kon zijn met zijn repetitieve werk dat nauwelijks aanspraak deed op zijn intellectuele vermogens en zelfs zijn culinair talent maar marginaal aansprak.  Hij wilde ons gewoon verwennen – en had hiervoor het juiste gereedschap gekregen.
Wat kunnen de zes ontevreden Nederlanders nou doen om hun werk weer leuk te vinden? Ik zou zeggen:
1. Zorg dat je weet wat er van jou wordt verwacht. Als je het hier niet mee eens bent of het niet kunt leveren, probeer daar dan iets aan te doen.
2. Identificeer je met de doelstellingen van je organisatie en je afdeling. Zorg dat jouw prestatie bijdraagt aan die doelstellingen. Als dat niet mogelijk blijkt, ga dan na waarom niet. Zit je bij het verkeerde bedrijf? Is er met jou iets mis?
3. Beleef plezier aan ook het kleinste succes. Zoals mijn modelkok dag in dag uit tevredenheid kon putten uit de tevredenheid van zijn gasten en zich niet bekommerde om overbodige details (ons soms onbeschofte gedrag, het voordringen). Misschien is dit wel een van de Covey habits: houd je bezig met je cirkel van invloed, maak je niet druk om alles wat daar buiten ligt.

Beste lezers, zijn er misschien nog meer tips (buiten die van het veranderen van werkkring)?

< De 50-plusser op de arbeidsmarkt. Hoe staat het er anno 2018 voor? Schaf printers aan die dubbelzijdig kunnen printen en gebruik die >